Toch op de fiets

Zondag is ons eerste dagje in Buenos Aires. Na een prima vlucht is het een jetlag dagje. Moe verkennen we met twee wandelingen de ruime omgeving  van het hotel. Tussendoor een ruime siesta. Het is 30 graden. Leo is meteen blij. Zon! 
‘s Avonds proberen we het eerste vlees waar dit land zo beroemd om is. We zijn nog niet enthousiast. Toch maar vega deze vakantie? Onze rugzak met volkomen onnodige kleding voor koude op de avond vergeten we mee te nemen van het terras. Maar betrouwbaar land. We krijgen hem de volgende dag gewoon netjes terug. 
En dan op de fiets. Op de 2e dag is het zover. We maken deze dag een heerlijke fietstocht door de stad met een groep Nederlanders. Wie zou dit anders doen. Onze begeleider is een Nederlandse geograaf die als docent en vrijwilliger in de stad werkt. Een echte verhalen verteller. Het is een mooie manier om een indruk te krijgen van het centrum van deze enorme stad: 3 miljoen inwoners, van de 12 miljoen in de agglomoratie. De stad bestaat uit totaal verschillende wijken.  We zien wijken uit de rijke jaren dertig. Toen was dit land nog rijker dan menig Europees land. De stad wilde lijken op Parijs met zijn boulevards. Nu staan de statige, rijk versierde panden tussen de moderne blokkendozen. We gaan naar het oude havenfront dat is herontwikkeld zoals in veel andere steden. Havenloodsen werden dure appartementen  Het is een prachtige wijk geworden. Het lijkt erg op Hamburg met zijn bakstenen havenloodsen. Een brug van Calatrava hoort er ook bij. En dan naar Boca, de wijk van Maradona. Hier is een arbeiderswijk verworden tot een soort Volendam. De bont geschilderde soms golfplaten huizen zijn een topattractie. 
Op het beroemdste plein van de stad Plaza de Mayo bekend van o.a. de film Evita en ‘dwaze’ moeders de beëindigen we de toer. Het is  geen mooie maar wel een indrukwekkende stad.