Twee vulkanen

Zoals ik al aangaf liggen in de buurt van Puerto Varas een paar vulkanen.
Om te beginnen de Osorno Vulkaan, een vulkaan met een besneeuwde top uit het boekje. Je kunt zeggen, het zusje van Mount Fuji in Japan. Hij ligt op iets meer dan uur rijden.
Nadat we de was hebben weggebracht vertrekken we. In tegenstelling tot de voorgaande weken hebben we een bewolkte dag. De Osorno is nauwelijks te zien vanuit Puerto Varas. Maar de weersvoorspelling is dat het geleidelijk zal opklaren, en al onderweg begint het open te trekken. Als we de heen en weer slingerende weg naar het bergstation/restaurant/stoeltjeslift volgen is het al weer prachtig helder.
De stoeltjesliften kunnen je in twee ronden naar de grens van de sneeuw brengen. Die grens ligt overigens steeds hoger, want je ziet dat de eeuwige sneeuw ook hier niet eeuwig meer is.
Ik heb geen zin om in die enge stoeltjeslift te kruipen, maar je kunt via een rondwandeling op de hoogte van de eerste stoeltjes lift komen. En dat doen we dan ook, het is tenslotte een wandelvakantie.
Zeer de moeite waard, want dan kom je ook langs de Crater Rojo, de Rode Krater. En je hebt een adembenemend uitzicht op de Osorno Vulkaan (2661 m). In de richting van Argentinië kun je de nog veel hogere Cerro Tronador (3450 m) zien liggen. En iets naar het zuiden ligt de Calbuco Krater (2015 m).
Onderweg nemen we een lifter meer omhoog, die we boven afzetten. Als we terug rijden komen we hem weer tegen. Uiteraard nemen we hem weer mee, hij moet ook in Puerto Varas zijn. Hij was enigzins bang, want een stuk verderop had hij een poema gezien. Hij wel, wij niet, maar hij was blij te kunnen instappen.
Zo werd dit weer een prachtige dag, mooi weer en opnieuw een topervaring.
Vandaag halen we eerst de was op, en gaan dan op pad naar het Nationaal Park Llanquihue. Dat is éen van de vele Nationale Parken in Chili.  Een rit van ruim een uur, via Puerto Montt, een grotere stad, die aan een baai ligt, direct verbonden met de Pacific.
We rijden naar een niet zo helder aangegeven punt waar het wandelpad begint, waarlangs je de krater van de tweede vulkaan, de Calbuco, kunt beklimmen. We volgen een flink deel van het pad, met een uitzicht op de Calbuco. Na anderhalf uur vinden we het het welletjes. Een lunch op het mooi uitzichtspunt, en daarna keren we terug naar beneden. Als je verder gaan kun je de krater van boven bekijken. Maar dat kost nog twee a drie uur boven de drie uur die wij bezig zijn.
Het pad gaat weer door een bos met enorme bomen, altijd groen (evergreen), en over een aantal stroompjes afkomstig van de vulkaan die je kruist.
Ook vandaag begint bewolkt, maar het trekt weer open als we beginnen te wandelen. Dat is niet alleen lekker qua temperatuur, maar ook goed voor het zicht.
Ook al hebben we de beklimming niet helemaal gedaan, we voelen het wel in de benen.
Zo komt er een einde aan ons bezoek aan Chili, morgen terug naar Argentinië, San Martin de Los Andes. Een lange rit langs de zeven meren die hun naam geven aan de Ruta de Los Siete Lagos, Weg van de Zeven Meren.