Naar het einde van de wereld

Na Torres del Paine nemen we de bus naar Puerto Natales. We komen in het donker aan in Puerto Natales. Een niet zo groot plaatsje (23.000 inwoners). Een boottocht rond de fjorden regelen zit er niet in, want die vertrekt om 7.00 uur ‘s ochtend en we komen zondag avond aan.
Alternatief is een stadswandeling, eerst langs de haven en daarna terug richting centrum. Zo te zien wordt er vooral gevist en geferried naar het zuiden. In de baai komen we de beroemde zwarthals zwanen van Patagonië tegen.
Het is een beetje het einde van de wereld, en zo noemen ze de weg hiernaar toe ook. Voor ons is Puerto Natales het meest zuidelijke punt van onze reis. Je kunt nog naar Vuurland, maar dat hebben we niet georganiseerd.
Miriam maakt de vergelijking met de plaatjes die je in IJslandse series ziet, en een collega toeriste uit Nederland die we tegen komen merkt hetzelfde op. Verweerde mensen, geimproviseerde zelfbouw huizen, beschadigde auto’s en vooral een harde gure wind. We zien ook een start van vernieuwing, een soort uitbreiding. Een Vinexwijk met kleine allemaal de zelfde huisjes achter hekken.
De rest van de dag niksen we een beetje.

De volgende dag gaan we met de bus terug naar El Calafate, waar we nu voor de derde keer zijn. Terug van Chili naar Argentinië. De grens is ouderwets wachten in de rij, maar in tegenstelling tot Chili controleert Argentinië niet de bagage op fruit en andere versproducten. Als je zoiets meeneemt richting Chili kun je een boete van $ 2.000 - 4.000 krijgen. 
Ook in El Calafate doen we de rest van de dag niet veel. Het zijn reisdagen.